:: Urządzenia blokowe, schemat partycji, partycjonowanie dysku ::

Nowoczesne, pojemne napędy dzielimy na mniejsze i łatwiejsze w zarządzaniu urządzenia blokowe zwane partycjami. Wyróżniamy trzy rodzaje partycji: podstawowe, rozszerzone oraz logiczne. Informacje o partycjach podstawowych przechowywane są w MBR (ang. Master Boot Record). Ponieważ obszar ten jest bardzo mały (512 bajtów) mieszczą się w nim dane maksymalnie czterech partycji podstawowych (/dev/hda1 do /dev/hda4). Specjalną odmianą partycji podstawowych są partycje rozszerzone (również obowiązuje je powyższy limit). Przechowują one wewnątrz siebie kolejne partycje, zwane logicznymi. Dane o nich nie znajdują się w MBR.

Oczywiście, najprostszym rozwiązaniem jest przeznaczenie całego dysku dla Gentoo. W przypadku gdy nie rezygnujemy z naszego obecnego systemu operacyjnego (Windows, Linuks) i nie posiadamy osobnego dysku na instalację naszego Gentoo musimy wygospodarować trochę miejsca na posiadanym napędzie. W większości przypadków będzie wiązało się to ze zmianą rozmiaru istniejących partycji w celu uzyskania wolnej przestrzeni na końcu naszego dysku. Operację tę najszybciej i najbezpieczniej przeprowadzimy korzystając z windowsowego programu PartitionMagic (HowTO) lub linuksowego Gparted (HowTO Gnome Partition editor). W przypadku przeprowadzania operacji tego typu zawsze pamiętajmy o wykonaniu kopii zapasowej ważnych plików znajdujących się na dysku!

Nastepnym krokiem będzie przygotowanie dysku pod nowy system. Mamy do dyspozycji przykładowy dysk o pojemności 40GB. Rozpatrzymy dwa przypadki: podstawowy i zaawansowany.

Wariant podstawowy   /dev/hda1 /boot 50MB partycja rozruchowa               /dev/hda2 swap 512MB partycja pliku wymiany               /dev/hda3 / 16GB partycja główna               /dev/hda4 /home ~20GB partycja domowa

Wariant zaawansowany   /dev/hda1 /boot 50MB partycja rozruchowa               /dev/hda2 swap 512MB partycja pliku wymiany               /dev/hda3 / 1GB partycja główna               /dev/hda5 /usr 10GB partycja /usr               /dev/hda6 /opt 2GB partycja /opt               /dev/hda7 /var 3GB partycja /var               /dev/hda8 /home ~20GB partycja domowa

W niniejszym artykule skorzystamy z wariantu zaawansowanego. Rozdzielenie partycji ma wiele zalet. Ddaje możliwość wybrania dla poszczególnych partycji najbardziej wydajnego w danym zastosowaniu systemu plików, zapełnienie całego wolnego miejsca na partycji przez wadliwie działający program nie będzie miało szkodliwego wpływu na całość systemu, możliwe będzie skrócenie czasu kontroli systemów plików dzięki jednoczesnemu dokonywaniu jej na kilku partycjach (ma to znaczenie zwłaszcza na komputerze z wieloma twardymi dyskami), montując część partycji lub woluminów z opcjami read-only (tylko do odczytu), nosuid (ignorowane są bity setuid), noexec (ignorowane są bity wykonywalności) itd. można znacznie poprawić bezpieczeństwo. Niestety zbyt rozbudowany schemat podziału niesie również ze sobą spore problemy. Źle zaplanowany zaowocuje pustkami na zbyt dużych i ciasnotą na zbyt małych partycjach.

!! opis podziału dysku na partycje !!